تشکر

من اینجا تمام قد از امید بلاغتی تشکر می کنم که یکی از قشنگترین شب چارشنبه سوری ها رو برامون آفرید، بدون دود و صدای مهیب و مردافکن و هزار درد بی دوادرمون دیگه، خیلی ( یا به قول خودش خعلی) خوش گذشت

http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=10150663691393680&id=689258679&comment_id=21491182&notif_t=like

روزگاری

روزگاری بود که برای خودت دفتر و دستکی داشتی

برای دل خودت می نوشتی، قصه

شعر

دلنوشته

بعد این وبلاگ و اینا اومد، دیگه دلنوشته هات رو با همه به اشتراک می گذاشتی، کلی هم دوست وبلاگی پیدا می کردی، چه تحول دلنشینی بود! تا فیس بوک اومد

فیس بوک همه رو به هم نزدیک کرد، ارتباط های سخت و راه دور رو ساده تر کرد، اما یه جورایی شد بلای جون

بعضی آدمارو انداخت به جون هم، بعضی روابط کاذب ساخت

نه بذار حرفم رو اصلاح کنم

ما

ما آدمیزادگان

فیس بوک رو هم به ورطه ی سؤاستفاده کشیدیم

البته هنوز هستند کسونی که از همه ی اینها به خوبی و به اندازه استفاده می کنند و خیلی هم زندگی آرومی دارند ها! اما خوب انگشت شمارند، اصولا آدمیزادگان متعادل انگشت شمارند. من که بازم پناهم همون دفتر کاهی و مداد زرد استدلر ست با خط های سیاه

هنوزم به نظرم با تمام پیشرفتی که تکنولوژی در جهت رفاه بشریت داشته، سنت ها بیشتر درمونگر دلهای تنگ ماست

آآآآآآآآآآآآآآآی

دلم برای تنها بودن لک زده، برای با خودم خلوت کردن، برای توی محاق رفتن و تازه نفس برگشتن

سالهاست که خوابشم نمی بینم،

لعنت بر کاری که دوست نداری،اما مجبوری و باید انجام بدی

هیچ متوجه شدید که وقتی آدم از وقتش استفاده ی بهینه می کنه، عقربه های ساعت جنب نمی خورند؟

اما وقتی می خوای دو دندونه به خودت حال بدی، انگاری عقربه ها با هم مسابقه گذاشتند! والله

خودتون آزمایش کنید

دستها می سایم

تا دری بگشایم

درد دل

خدایا سپاس ازین دلی که بهم دادی

دلی ست به بزرگی دریا

می دونستی چه روزگاری برام رقم زدی

تا زنده ام می تونم گریه کنم

اشک کم نمیارم

خیلی وقت بود که اینجا رو به روز نمی کردم، راستش بیشعوری بعضی ها حالم رو به هم زده بود، با اینگه کامنت-دونی رو هم بسته بودم هنوز یادآوری برخی نظرهای چندش آور رقبت به نوشتن رو کمرنگ می کرد. پنهون نمونه که این روزها هم حالی چندان تعریفی ندارم، حالا چرای اون بماند که به چندین دلیل بی دل و دماغم
این روزها سخت درگیر درس و امتحان و پروژه های صدتا یه غازم؛ و همچنان گره هایی بس معتنا به! اما زندگی در جریانه و باید که با اون رفت. دوست ندارم که یک دوره هایی باز تکرار بشه، مثلا مثل سال ۱۳۷۶ که هیچ وقت هیچ چیزی ازین سال یادم نمیاد، هیچ؛ چیزی که اون سال رو برام تاریخی کنه، پررنگ ترین اتفاق اون سال فوت داییمه. البته اینهم نکته ایه که ما از نسلی هستیم که همیشه هر سالی رو با یک واقعه به یاد میاریم، یا یک تجربه ی ناب در زندگی شخصی و یا یک حادثه ی تاریخی، وعموما هم حادثه ای نه چندان خوش. امروز سر کار داشتم برای یک همکار از خاطرات جنگ و حمله ی هوایی و کشته آوردن های هرروزه از جبهه و ....... تعریف می کردم و در کنارش چند تا سؤال هم از زندگی خصوصی خودم کرد و به این نتیجه رسید که: اوه! چه چیزهایی رو تو این ۴۰ سال گذروندی ها!!! و من برام عجیب نبود، چرا که هم نسل های من کم و بیش همینطوری سپری کرده اند، یکی سبک تر و دیگری سنگین تر، پسرهای هم نسل من یک جور و دختر ها یک جور و خلاصه باعث شد که باز یه چیزهایی یادم بیاد و برام دوره بشه که دیگه افتاده بودند گوشه ی عادت و کمتر سراغشون می رفتم. اونقدر که درگیر روزمرگی هام هستم. درس و کار و تنظیم دخل و خرج و بهونه های نو به نوی خانومچه و کنار اومدن با اطرافیان و ....... گره هایی که باید به راه باز کردنشون فکر کنم و راه حل پیدا کنم
یک نکته ی خیلی مسخره اینکه به شدت همه چیز رو فراموش می کنم، دیشب یادم رفته بود به بچه ام غذا بدم، مسخره نیست؟ البته می دونم علت چیه و الان کاری نمی تونم بکنم و مرتب یا می نویسم و یا توی آلارم موبایل ثبت می کنم که کی چه کاری باید بکنم، اما به مخیله ام عبور نکرده بود که باید برای آماده کردن شام هم جایی یادداشتی بگذارم. توی یک وقت فشرده باید چند تا کار رو انجام بدم و زندگی روزمره هم که به جای خودش و مسؤولیت های خونه هم که بله! دیشب خانومچه هم صداش ازین اوضاع دراومده بود
امروز شنیدم که قذافی هم به رحمت خدا رفت، اونهم رفت ور دست بن لادن و صدام حسین، و آب از آب هم تکون نمی خوره، اینها هم خوب سر مردم رو با این اخبار گرم می کنند و چون حناشون اخیرا زیاد رنگی نداره و مردم گرفتار تر از این هستند که مثل سابق دل به اخبارشون بدند، اینها هم اخبار رو داغ تر و داغ تر می کنند، یک روزگاری با خبر آغاز یک جنبش مردم تحریک می شدند و امروز یک رهبر، یک دیکتاتور پابرجارو خلع قدرت می کنند و می کشند، کک هیچ کس هم نمی گزه، خدا به داد دنیا برسه که بعد ازین چه به سر دنیا میارند تا بیشتر بتونند جلب توجه کنند
کاش افسانه ی ۲۰۱۲ حقیقت داشت و دنیا کن فیکون می شد و همگی از این شارلاتانیزم خلاص می شدیم
و متاسفانه هنووووووووز هم خیلی ها با این جریان همسو هستند و همه چی رو دنبال می کنند، خدا به داد دنیا برسه

دوازدهمین سالگرد فاجعه ی کوی دانشگاه

امروز هجدهم تیر ماه است. یکی دیگر از آن روزها که تاریخ را ورق می زند. روزهایی که سراسر گواه رشادت ها و جانفشانی هایی است که توسط آنها که به بالاترین آرمان های انسانی باور داشته اند، رغم خورده است. آرمان هایی همچون آزادی و برابری، که بذرشان نسل های متمادی بر سینه خونین جوانان مان روییده است. دوازده سال است که ما در این روز سر بالا می گیریم؛ چرا که هجدهم تیر ماه از آن روزهایی است که این نسل نو، جانانه و شجاعانه حرکتی را آغاز کرد تا دوباره ثابت کند تاریخ به دست آنها که ایستاده مردن را به نشسته مردن در ذلت ترجیح می دهند نوشته می شود،نه دست های پنهان حاکمیت مستبد که سعی در تزریق بدلی قلابی و باب طبع خود از تاریخ دارد.

دو سال قبل، پس از روزهایی که طنین فریادهامان در خیابان، نوری بود برای جوانه زدن بذرهای امیدمان، در روزهایی که جامعه مان پیراهن خونین ندا ها و سهراب ها را بر تن کرده بود، دوباره به میدان آمدیم، اما این بار نه فقط در پی راه سبزمان، بلکه نشان دهیم آنچه در 18 تیر 78 بر کوی دانشگاه و برادران و خواهرانمان گذشته را فراموش نمی کنیم و بر خواسته های بر حقشان به قامت ایستاده ایم. آمدیم تا با فریاد بغض های فرو خورده یاران مان، پیام روزهای سرنوشت ساز را سینه به سینه به یکدیگر منتقل کنیم و نشان دهیم که حافظه تاریخی مان ضعیف نمی شود.

بار دیگر با دستهای خالی به خیابان آماده بودیم تا آزادی را فریاد کنیم و بر سر هرچه استبداد و بیداد است،نعره ای به وسعت حنجره های بی شمارمان بکشیم.اشک ریختیم و دهان هایمان مزه گاز اشگ آور گرفت،بدن هایمان زیر باتون و میله کوفته شد،تحقیر شدیم و در آخر خود را در فاجعه ای به نام کهریزک یافتیم.آنجا بود که "زنده ماندن" برایمان اولین و آخرین دغدغه شد.آنجا که همدلی هایمان تنها فریاد رسمان بود و فداکاری معنی شد و در آخرین روز،در زمان ترک آن قتله گاه 3 تن از آزاده ترین فرزندان این مرز و بوم،زیر چکمه استبداد به خون غلتیدند.دو سال از تلخ ترین روز های زندگیمان سپری شد و ما همچنان داغدار عزیزان از دست رفته مان هستیم که در برابر چشم های ناباور و دست های بسته مان جان سپردند و از ما کاری بر نیامد.در این روز به پایمردی و ایستادگی این سه تن و تمام آزادگان این سرزمین سوگند یاد می کنیم که تا برچیدن استبداد از میهن عزیزمان لحظه ای

از پای نخواهیم نشست

جمعی از بازداشت شدگان 18 تیر 1388

اردیبهشت هم اومد

بازم زمین چرخید و سالی سپری شد و دوباره بهار و دوباره یه اردیبهشت دیگه. امسال بهار جالبی داریم توی هلند، همیشه هوای بهاری و آفتابی و خوشبختانه هم باد! چون اگه باد نیاد که دم می کنیم. خلاصه ازین بهتر نمی شد. من هم سرگرم آخرین ترم این سال تحصیلی هستم. هرچند که باز یک سال دیگه هم پیش رو دارم. منم سر پیری معرکه ای دارم ها!!! گاهی باید به درس خودم برسم و گاهی به درس خانومچه؛ بیشتر از یک ماهه که با بچه های معلول کار می کنم و بر خلاف انتظارم خیلی هم داره بهم خوش می گذره، اصلا ازین بچه ها روحیه می گیرم؛ بچه ی ده ساله ای که رو به زواله و همه هم می دونند که این بچه به زودی می میره، اما به همه ی ما روحیه می ده. خلاصه که خیلی خوشحالم ازینکه توی این مدرسه کار می کنم و روزهام با این بچه ها سپری می شه

--------------------------------

کتابی به دستم رسید به نام « کی خسرو» که چند روزی طول کشید تا با این تنگی وقت بتونم با دقت بخونمش. از سبک نثرش که بگذریم، نکته ی جالبش در جمله ی آخر بود، چیزی که همه ی ما داریم روزانه هزاربار تکرارش می کنیم، اما آیا عمل هم می کنیم؟ به نظر من که نه!!! البته مثل کامنت هایی که گاهی اینجا و گاهی هم توی فیس بوک می بینم دوستان و نادوستان لطف می کنند و می گذارند، همه برای هم خوب بلدند شعار بدند و روضه بخونند، به قول مادربزرگم باید گنجشک بشی و بری سردیوارشون بشینی ببینی توی خونه خودشون هم ازین بلبلی ها خبری هست؟ قسم می خورم که نه! اصولا ما عادت داریم برای هم روضه بخونیم و شعار بدیم و از هم ایراد بگیریم و بهم چیز یاد بدیم و خودمون گند بزنیم به زندگی خودمون و بعد هم به جای درمون زخم های خودمون دنبال ایراد دیگرون بگردیم تا سرپوش روی عیب و علت خودمون بگذاریم. اگه توی اوج ناراحتی، عصبانیت، غصه، دلتنگی، دلگیری، .... یادمون بیاد این لحظه که رفت هرگز برنمی گرده دیگه اینجوری همدیگرو دلخور نمی کنیم و اسباب رنج و غم هم نخواهیم شد. حالا منظورم این نیست که خودم الگوی خوبی هستم، می نویسم تا پیش از هر چیزی خودم هم یاد بگیرم. تکرار بهترین راه یادگرفتنه. از کوچکترین موضوعات زندگی داخلی تا پیچیده ترین مسایل اجتماعی، همه و همه سر نداشتن گذشت می تونه پیچیده بشه. البته این هم از طرفی موضوعی نیست که توی چند صفحه بشه خلاصه اش کرد، باید درباره اش کتابها نوشت و کورس ها براش توی دانشگاهها گذروند، اما اگه ساده تر نگاه کنیم، می شه توی این عبارت هم خلاصه اش کرد : هر لحظه ای که رفت دیگه بر نمی گرده، زندگی کوتاه تر از اونه که اینقدر سخت بگیریم

-------------------------

این خانومچه ی ما تازگی یاد گرفته که بخونه، اما جالبه که کتاب تازه که می گذارم جلوش خیلی باید مکث کنه تا کلمه به کلمه رو بتونه بخونه و متن رو بشناسه، اما وقتی داره تلویزیون نگاه می کنه و زیر صفحه ی تلویزیون اسم برنامه ی بعدی رو می نویسه، خیلی سریع می خونه که الان فلان برنامه رو می ده و بعد از اونم می خواد اون یکی رو نشون بده و آگهی هارو هم که سریع می خونه و برای منم تعریف می کنه. این تلویزیون با این بچه ها چه می کنه!؟!؟ البته اونم دوماهه که شبکه ی نیکلودیون رو شناخته و من نمی خوام که محدودش کنم تا حریص بشه وکم کم دارم نظرش رو بر می گردونم. حالا بماند که با چه ترفند هایی. خوشبختانه فارسی بلد نیست و اینها رو اینجا نمی خونه. دوشنبه دوستش اینجا بود و گفت که من از مامانم اجازه ندارم فلان برنامه رو ببینم و منم به خانومچه گفتم که پس خاموش می کنیم، چون شما هم به اندازه ی کافی پای تلویزیون بودین و الان بهتره برین بازی کنین، بعد دوستش گفت که البته اگه جای دیگه ای باشم می شه که ببینم ها! در حقیقت بچه خیلی دوست داشت این سریال آدامسی رو ببینه، اما چون مادرش سخت می گیره، اینجا دنبال مامنی بود که نیم ساعتی این برنامه رو ببینه. اینه که نمی خوام منم دخترم رو محدود کنم که از گوشه ی دیگه ای سر دربیاره

به نظر من واقعیت اینه که این کارتون ها و فیلم های سری، هیچ چیز بدی برای یادگیری بچه ها ندارند، اما خوب بالاخره آدامسی هستند دیگه، هی تکرار، هی تکرار و یک دور باطل، اما به بچه ی شش، هفت ساله هم به این سادگی نمی شه حالی کرد که این وقت کشی محسوب می شه، چاره ای نیست تا به موازات اون باشی و در لفافه بهش بفهمونی که اصلا وقت کشی چه مفهومی داره

--------------------------

من برم که خودمو برای یک آخر هفته ی نسبتا آروم آماده کنم